خانه > موج سوم, اینجا و آنجا > حمایت ۷۸ دانشمند جهان از جنبش آزادی خواهی دانشگاهیان ایران

حمایت ۷۸ دانشمند جهان از جنبش آزادی خواهی دانشگاهیان ایران

امیرکبیر – جمعی از دانشمندان جهان در رشته‌های پزشکی، حقوق و تاریخ با انتشار دادخواستی از مبارزات دانشگاهیان ایران پشتیبانی کرده و خواستار پایان خشونت در عرصه‌ی دانشگاه‌های ایران شده‌اند. مصاحبه با پرفسور علی گرجی، مبتکر این حرکت. پرفسور دکتر علی گرجی، متخصص دردشناسی و استاد رشته‌ی فیزیولوژی اعصاب در دانشگاه مونستر آلمان است. وی در گفت‌وگو با دویچه وله به پرسش‌هایی در زمینه‌ی تاثر جامعه‌ی دانشگاهی و دانشمندان جهان از وقایع خشونت‌بار در ایران، بخصوص در عرصه‌ی دانشگاه‌ها، پاسخ می‌گوید. از امضاکنندگان دادخواستی که به ابتکار او تنظیم شده، دانشمندان نام‌آور رشته‌ی پزشکی هستند، چون ژروم انگل، دانشمند رشته‌ی اپیلپسی، محسن مهاجر، دانشمند رشته‌ی دردشناسی و بتینا اشپک‌مان، دانشمند رشته‌ی مغز و اعصاب. تمامی دیگر امضاکنندگان دادخواست نیز از نامدارترین دانشمندان رشته‌های دانش جهان هستند.

دویچه‌وله: آقای پرفسور گرجی انگیزه‌ی شما برای تهیه‌ی یک دادخواست و جمع‌آوری امضا از دانشمندان جهان در حمایت از دانشجویان و استادان ایرانی چه بوده؟ چه چیز شما را بیش از همه برانگیخت که دست به عمل بزنید؟

پرفسور گرجی: همان طور که می‌دانید شاید اولین دانشگاه مدرن ایران حدود ۱۹۲۰ تاسیس شد و از آن زمان تا به حال دانشگاهها صدها بار مورد حمله‌ی نیروهای پلیس یا نیروهای انتظامی به انحای مختلف قرار گرفتند. شاید اگر به حافظه‌ی تاریخی‌مان برگردیم، بزرگترین آنها سال ۱۹۳۲ بود که در آذرماه این سال سه نفر کشته شدند. نمونه دیگر زمان انقلاب بود سال ۱۳۵۷، سپس حدود دهسال پیش بود که در ۱۸ تیر به دانشجویان حمله کردند و این آخرین نمونه که حدود دوازده روز پیش، این حمله اتفاق افتاد.

بهرحال به نظر می‌رسد که این کم کم در تاریخ مملکت ما به صورت یک روال درمی‌آید که هرکسی به خودش اجازه بدهد به دانشگاه‌ها حمله بکند. دانشگاه یک محیط مقدس است، محیط علمی و محیط تحقیق، که برای رشد بشریت و پیشرفت انسان‌ها در آنجا فعالیت می‌شود. دانشگاه باید مثل یک محیط مقدس، محیط مسجد یا محیط کلیسا باشد. نه این که هر کسی خواست به خودش اجازه بدهد که به آن حمله بکند. متاسفانه چه در زمان رژیم گذشته و چه در حال حاضر، بعد از این حملات کمی سروصدا می‌شود و بعد این مسئله به فراموشی سپرده می‌شود تا حمله‌ی بعدی.

همان طور که می‌دانید حریم هر جایی را متولی‌اش نگه می‌دارد و متاسفانه از آنجایی که ما متولی‌ها، ما کسانی که در دانشگاه‌ها استاد هستیم، هیچ وقت نتوانستیم واکنش صحیح و دقیقی را از خودمان نشان بدهیم. همین مسئله باعث شده است که این به صورت روال معمولی دربیاید و هیچ کس به آن توجه کافی نکند. بهرحال من تصمیم گرفتم که این دفعه یک واکنش بین‌المللی را نسبت به این حرکات شروع بکنیم  و به آن کسانی که این کار را می‌کنند بفهمانیم که کار بسیار زشت و بدی را می‌کنند. نه تنها از دید خود مردم ایران، بلکه از دید کل دنیا. انشااله این حرکت را ادامه خواهیم داد تا این که به توقف این حملات و توقف این دید که می‌شود اصلا به یک دانشگاه حمله کرد، برسیم.

دویچه‌وله: می‌توانید برای ما راجع به دامنه‌ی استقبال از این دادخواست بگویید؟ دانشمندان چه کشورهایی این دادخواست را امضا کردند؟
پرفسور گرجی: این دادخواست را ما برای کشورهای مختلفی فرستادیم و دامنه و پاسخ آن بسیار جالب بود. ما از کلیه‌ی کشورهای اروپایی تقریبا از آلمان، دانمارک، انگلیس، جمهوری چک، سوئد، ایتالیا و از هلند همین طور افرادی را داشتیم که آن را امضاء کردند. پرفسورها و استادان بسیار بسیار معتبر و شناخته‌شده در سطح جهان این دادخواست را امضاء کردند. از آمریکا همین طور، از ایالتهای مختلف و از دانشگاههای مختلف، از دانشگاه نیویورک بگیرید تا هاروارد و از کانادا داشتیم برای نومنه از مونترال، از آمریکای جنوبی، از برزیل و از شیلی. همان طور که می‌بینید تقریبا از تمام نقاط مختلف دنیا و از تمام مراکز معتبر یعنی از دانشگاههای درجه یک دنیا و از اساتید بسیار معتبر جهان این دادخواست را امضاء کردند و پشتیبانی‌شان را از دانشجویان و اساتید ایران اعلام کردند.

دویچه‌وله: و بیشتر در رشته‌های؟

پرفسور گرجی: از تمام رشته‌ها، ولی به طبع من خودم چون پزشک هستم، بیشتر در رشته‌های پزشکی بودند. ولی ما از گروه تاریخ، گروه حقوق هم داشتیم کسانی که امضاء کردند. ولی بیشتر افرادی بودند که در رشته‌ی پزشکی جراح مغز و اعصاب بودند یا متخصص قلب.

دویچه‌وله: امروز که این دادخواست دارد انتشار پیدا می‌کند، من دیدم حدود هفتاد و هشت نفر یا هفتاد و نه نفر از دانشمندان غرب آن را امضاء کردند.  در مورد دانشمندان غرب اغلب این طور گمان می‌رود که کاری به کار سیاست ندارند و مشغول آزمایش‌ها و تحقیقات‌شان هستند. ولی این امضاء ها نشان می‌دهد که این داوری درست نیست!

پرفسور گرجی: نه قطعا این طور هست. من خودم یک محقق علوم اعصاب هستم. من روزی دوازده یا فرضا چهارده پانزده ساعت کار می‌کنم تا بیماری را که به عنوان مثال سردرد دارد، این دردش را تخفیف یا تسکین بدهیم. از آن طرف شما می‌بینید که انسانهایی که سالم هستند مورد حمله قرار می‌گیرند، کشته می‌شوند یا به شدت مجروح می‌شوند و تمام این دانشمندانی که در سطح دنیا به فعالیت علمی و تحقیقی مشغولند‌، هدفشان انسان‌ها هست. به طبع نمی‌شود در مقابل این قضایا خیلی بی‌تفاوت بود. دانشمندانی که این دادخواست را امضاء کردند، بعضا در زمان حمله‌ی اسراییل به غزه هم واکنش نشان دادند.

این مسئله را باید آن کسانی که در ایران مسئول هستند، به‌عنوان مسئله‌ای سیاسی در نظر نگیرند. این یک مسئله‌ی انسانی‌ست. بخصوص وقتی این اتفاقات در دانشگاهها می‌افتد، این خطر  برای جامعه خیلی زیاد خواهد بود. چون وقتی محیط دانشگاه‌ها امن نبود، محیط کل جامعه هم امن نیست و این را تمام کسانی که این دادخواست را امضاء کردند و بسیاری افراد دیگر می‌دانند. من این دادخواست را در حتا وب سایت هم نگذاشتم و امضاء کنندگان فقط افرادی هستند که در اطراف می‌شناختیم و ازشان درخواست کردیم. یعنی این یک اعتراض سمبولیک است از کل دنیا. همان طور که می‌بینید ما از هر کشوری از سه چهار نفر از متخصصان درخواست کردیم و اغلب هم با علاقه این را امضاء کرده‌اند. به همین خاطر دید جهانی نسبت به این قضیه بسیار بد است و ما امیدواریم کسانی که می‌توانند این قضیه را پیگیری کنند، به سرانجام نهایی برسانند و عدالتی را برقرار بکنند، این را متوجه بشوند.

دویچه‌وله: آیا تا چه حد این دانشمندان و همکاران شما به طور شخصی و خصوصی با دانشگاهی‌ها در ایران ابراز احساسات کردند، ابراز همبستگی کردند؟

پرفسور گرجی: خیلی از آن‌ها به من تلفن زدند یا ایمیل زدند. این خیلی جالب باید باشد، خیلی از اینها کسانی هستند که با من به ایران سفر کردند در کنگره‌هایی که تشکیل شده در سال‌های گذشته، یا حتا بعضی‌هاشان قرار بود که در ماه سپتامبر همه‌ی ما با پنج شش تن از دانشمندان آمریکایی و آلمانی و انگلیسی برای آموزش پزشکان در جهت درمان بیماری تشنج به ایران برویم. بعضی از آن‌ها در آخر فروردین با من در ایران بودند برای آموزش دانشجویان، برای درمان سردرد و آموزش پزشکان. یعنی اینها افرادی هستند که به شکلی با ایران در ارتباط هستند. آن‌ها خیلی نگران بودند و از من می‌پرسیدند، حتا آن کسانی که قبلا ایران بودند می‌پرسیدند که آیا از آن دوستان پزشکی که ما دیدیم و آن دانشجوها اتفاقی برایشان افتاده یا نه؟ بهرحال می‌گویم این نگرانی و این مسئله چیزی‌ست که من تقریبا هرکدام از همکاران خودم را که می‌بینم از من می‌پرسند از ایران چه خبر؟ یعنی این واکنش، این کاری که در ایران اتفاق افتاد، نه تنها باعث شوک مردم ایران شد، بلکه باید بگویم که باعث شوک حداقل جامعه‌‌علمی در خارج از کشور هم شده است.

دویچه‌وله: در مجله‌ی انگلیسی‌زبان هفتگی «نیچر» هم که یک مجله تخصصی علمی است، می‌بینیم که به فاصله‌ی یک هفته دو گزارش درباره‌ی وضعیت ایران و بخصوص فضای اختناق دانشگاه‌های آن چاپ شده است. می‌توانیم نتیجه بگیریم، همان طور که شما هم الان گفتید، موضوع ایران و ازجمله فشار بر دانشگاه‌های آن مورد توجه طیف وسیعی از علاقمندان به علم و دانش است!

پرفسور گرجی: بله، دقیقا. مقالاتی که در «نیچر» چاپ شده است، البته درست است که ما با آن‌ها برای چاپ این مقالات همکاری کردیم، اما بهرحال همه علاقه‌ی آن‌ها و هم آگاهی آن‌ها از مسایل ایران را نشان می‌دهد. «نیچر» به اصطلاح یک مجله کاملا علمی است. البته خب سیاست هم یک نوع علم است، ولی این علم غیرسیاسی را در آن چاپ می‌کنند و آن کسانی که  «نیچر» را می‌شناسند، می‌دانند که هدف ازاین مقالات مجددا تذکر به مسئولین و جامعه علمی ایران است که محافظت از حریم دانشگاه‌ها یکی از مهم‌ترین اصول یک جامعه‌علمی است. بخصوص یک جامعه علمی که بخواهد در جامعه‌بین‌المللی خودش را مطرح بکند، توجه نکردن به آن قطعا با واکنش بین‌المللی مواجه می‌شود. در این مقالات عنوان شده است که هیچ گروه، هیچ دولت خارجی نیاز به دخالت در ایران ندارد و مردم ایران آنقدر آگاه و هوشیار هستند که خودشان راه خودشان را انتخاب بکنند. و بهرحال یکی از ارگانهایی که این حرکات را در ایران می‌تواند هدایت بکند، هم از طریق قانونی و هم از طریق عاقلانه، دانشگاه‌ها هستند و عدم توجه به حریم دانشگاه قطعا باعث هرج و مرج و مشکلات بعدی در جامعه خواهد شد.

Advertisements
  1. هنوز دیدگاهی داده نشده است.
  1. No trackbacks yet.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: